Дзяржава – гэта не толькі герб-капуста і «Мы, беларусы, мірныя людзі…» па заканчэньні праграмы педарач у зомбіскрыні. Яна атачае нас паўсюль ад сьвітаньня да зьмярканьня. Ёсьць людзі, што служаць ёй з радасьцю і ахвярнай адданасьцю, ёсьць тыя, што чакаюць за сваю сабачую адданасьць справядлівай аддачы ў выглядзе службовай кватэры, аўто-лецішча-пэнсіі…Хтосьці аддае належнае па інэрцыі, бо «так трэба» і «каб быць, як усе». Іншая катэгорыя, «ушывыя блохі», марыць пра тое, каб проста не заміналі жыць і зарабляць. Ёсьць і такія, як я, што пры гэтым яшчэ й ненавідзяць галасаваць датэрмінова, ды яшчэ не за «таго дзядзю» наравяць папірус ў шчыліну засунуць. Так ці інакш, мы ўсе належым дзяржаве, хто больш, хто менш. Уласная свабода ў гэтай краіне вымяраецца даўжынёй ланцуга ды элемэнтарным жаданьнем мець тую свабоду, гатовасьцю ахвяраваць тлустым кавалкам за большы яе абсяг.
Дык за што я не люблю дзяржаву? ( Ці, дакладней, што мне ў ёй не падабаецца. )

Вы бачыце Дземідовіча aka Валшэбны кролік на 1-м месцы? А ён ёсьць!

Вось такую прэлесьць пабачыў і зафоткаў сёньня.

UPD. Страшна падумаць, што можа выйсьці з-пад чыноўніцкага пяра. Зялёны Луг запраста можа стаць Зялёным Духам, зьявяцца Перабранка з Скунсаўшчынай...

Калі ў пошукавіку набраць «Рождённые в Беларуси» ды націснуць «малюнкі», вы пабачыце гэты здымак:



Ён, па ідэі, мусіў сымбалізаваць чарговую мега-акцыю афіцыйных патрыётаў, ладжаную ў рамках іншага праекту дзяржаўнага ўзроўню — «Год роднай зямлі». Мабыць, нешта ўсё ж спрацавала, хоць і не адразу, у мазгах аўтараў ідэі. Бо калі націснуць на «Паглядзець поўнапамерную выяву», зьявіцца іншы здымак: ( Read more... )

Знаёмая з Бабруйску ехала ў Менск. Пахвалілася, што ў іх няма грыпапанікі, і, адпаведна, няма праблемы зь лекамі. Папрасілі яе набыць пару запаковак анаферону ды аксалінавай мазі. Прыйшла яна ў адну з аптэк, зірнула на вітрыну — усё гут: стаяць запаветныя пакуначкі. Пайшла да касы і сьмела папрасіла патрэбнае.
— Няма ў нас анаферону ды аксалінавай мазі, дзевачка.
— Дык у вас жа на вітрыне ўсё ёсьць?!
— А гэта так, пустыя каробачкі!

Фота з афіцыйнага сайту ў падтрымку Ігара Коктыша.

4 лістапада 2009 года гэтая сусветная арганізацыя прызнала, што малады чалавек утрымліваецца пад вартай па палітычных матывах.

Камрад krywal пагадзіўся на гутарку.

Асабіста я не прымаю палітыкі на могілках. У 2001 годзе ў часе вахты мы паводзілі сябе ў Курапатах, як і належыць сябе весці на могілках — не спявалі, не весяліліся. Мне здаецца часам, што ўдзельнікі штогадовых дзядоўскіх шэсцяў проста не разумеюць, што партыйнымі сцягамі і палымянымі прамовамі пра маскалёў яны адштурхоўваюць звычайных грамадзянаў. Тым не менш, КХП‑БНФ ды іншыя робяць вельмі шмат карыснага ва ўрочышчы: талокі, абнаўленне крыжоў, патруляванне, інфармаванне.

Выдаўцы чэсна папярэджваюць на першай жа старонцы — празмернае ўжыванне піва чытанне газет шкодзіць здароўю!

У рэдакцыю завітаў Паўлюк Канавальчык. Прынёс стос сьвяжуткіх нумароў «Піўной газеты». Маю першы нумар з аўтографам галоўрэда)).

Прабачце мае дарагія, але я ізноў пра факінгрып. Вяртаўся з працы на мэтро. На плятформе сутыкнуўся з экзэмплярам, які ў парыве панічнай барацьбы з грыпусам начапіў на твар… вайсковы рэсьпіратар. Страшна падумаць, што нам рыхтуе дзень заўтрашні. Што там на чарзе? ОЗК, авіяцыйны гермашлем, або аквалангічны касьцюм?

Фота, відэарэпартаж...

...і яшчэ адзін фотарэпартаж

Дзяды сёлета ўразілі. Амаль не было правакацыяў і напружанасьці з боку супрацоўнікаў. Перад Курапатамі зьявіўся інфармацыйны знак, які інфармуе пра месца масавых рэпрэсій. Відавочна што ўлады вырашылі трымаць сябе ў руках гэтым разам, што выліліся ў цалкам спакойнае шэсьце. І тое добра.

...шукаюць добрых гаспадароў.



( +1 )

За апошнія дзён дзесяць Наваградак сьніў разоў пяць. Самы брутальны сон быў пра тое, што рэшткі замкавых вежаў не вытрымалі няправільнай кансэрвацыі і разбурыліся на маіх вачах. У тым сьне я патэлефанаваў Панкаўцу, каб ён паставіў гэтую сумную навіну на сайт nn.by. Але andorac сказаў мне, што ў галоўнае гэта не пойдзе, бо ён рыхтуе перадрук (+фота) зь нейкага венесуэльскага сайту, нешта накшталт «Міс-Сіські Каракаса-2009». Другі жах быў пра брутальную забудову наваградзкіх вуліц Гандлёвай і Мінскай – аднапавярховыя дамкі ператварыліся ў 3-х, 4-х павярховыя пачварыны з тоўстых бярвёнаў, са шклопакетамі. На Гандлёвай некалі жылі мае дзед з бабуляй, у іхнім доме чатыры гады пражыў і я.
Вельмі спадзяюся, што сны гэтыя не акажуцца, як кажуць, у руку…

У Менску на праспэкце Скарыны (ціпа Незалежнасьці) у часе фатаграфаваньня вывешаных на слупах сьцягоў былі затрыманыя Юлія Дарашкевіч fotaczka і Ўладзя Грыдзін dranik80. Іх адвезьлі ў РУУС Першамайскага раёну. Грыдзіна моцна зьбілі ў ментавозцы. Білі прапар і сяржант.

UPD. Паводле Радыё Свабоды, хутчэй за ўсё, у журналістаў патрабуюць аддаць флэш-карты, каб зьнішчыць здымкі сьцягоў, вывешаных на праспэкце. Здымкі з акцыі можна пабачыць на jeans-by.

Пазнаёміўся з навінкай ад «Крыніцы». Стрымана парадаваўся даволі просьценька аформленай, але беларускамоўнай этыкетцы.


Сюрпрыз чакаў далей ( на контарэтыкетцы )

Памятаеце такога Дзіму Лукшу, аўтара нятленкі пра МФ? Толькі што бачыў сюжэт у навінах на БТ пра ДТЗ на беларускіх дарогах. Дык вось, сюжэт быў зроблены па-беларуску: сам аўтар (Лукша), і нават інспэктар ДАІ гаварылі па-беларуску. Шчыра скажу, нечакана гэта выглядала.